We spraken met de acteurs
Arno van der Heyden
Hoe ben je bij de zaak betrokken geraakt?
“Olga zou oorspronkelijk gespeeld worden door een andere acteur en actrice. Maar die haakten af en Jacqueline Clements (directeur van het IVAK en projectleider van dit gebeuren) heeft mij toen benaderd, omdat ze op korte termijn iemand nodig had om Olga te regisseren. Eigenlijk was het dus de bedoeling, dat ik twee nieuwe spelers zou zoeken naast de leerling van de KTM opleiding uit Groningen die er al was.
De eerste speler had ik snel gevonden. Dat was ik zelf. Ik vind spelen namelijk veel leuker dan regisseren. Ik heb in meerdere theaterproducties gespeeld (o.a. van Theater te Water, het Grand Theatre en de Voorziening).
Maar ja… toen zaten we dus zonder regisseur. Gelukkig wilde Just Vink de regie op zich nemen. Jaren geleden heb ik van hem leren acteren bij Theater te Water en ik vond het een erg goed idee om juist hem bij deze productie te betrekken. Er zijn wel overeenkomsten tussen spelen op een boot en spelen in een trein. Het zijn beiden geen theaters, de ‘zichtlijnen’ zijn soms beroerd. Just heeft veel ervaring in het vinden van oplossingen voor theatraal ingewikkelde situaties.”
Wat moet ik me bij Olga voorstellen?
“Het is in feite een gewoon toneelstuk. Met een kop en een staart. Met herkenbare personages (conducteur Harm Pijper en scholier Stan Vegers), die een ontwikkeling doormaken en aan het eind van het stuk een andere kijk op de wereld hebben. Maar daarnaast is het ook een sprookje. Want Olga zelf is geen herkenbaar personage. Zij is een mythisch figuur, een fee, een soort Mary Poppins, die het leven van de conducteur binnen wandelt en op de kop zet. Ze lijkt aanvankelijk een Russische muzikante, maar misschien is ze toch eerder de personificatie van De Blauwe Engel. Een trein dus. Ze stapt in, vervult haar missie en stapt weer uit. Conducteur Harm Pijper, scholier Stan Vegers en het publiek blijven in verwarring achter. En dan volgt een verrassende en muzikale ontknoping…”
Hoe werkt dat, spelen in een trein? Lijkt me heel bijzonder…
“Het ‘gewone’ toneelstuk is daardoor vooral een ‘happening’ geworden. Een voorstelling die je moet ondergaan. Geschikt voor iedereen van 9 tot 90 jaar. Terwijl we door het prachtige Groningse landschap razen kijkt vrijwel niemand naar buiten. De focus is naar binnen gericht. Naar het vrolijke drama dat zich voltrekt voor het publiek, dat veertig minuten lang, letterlijk en figuurlijk, heen en weer wordt geslingerd in de rijdende trein. Voor de acteurs overigens een behoorlijke aanslag op de evenwichtsorganen. We zitten soms meer dan vijf uur in de trein om op te bouwen, voor te bereiden en het stuk twee keer te spelen. En dan is er nog de timing. De tussenliggende stations hebben een rol in het stuk. We moeten ons spel dus heel secuur timen op het traject. Dat was een flinke puzzel. En we hebben om die reden ook noodgedwongen dingen moeten schrappen. Maar we hebben ook dingen toegevoegd.
Het oorspronkelijke stuk bevatte slechts één klein Russisch liedje. In overleg met schrijver Jo Willems zijn dat drie liederen geworden. Ik houd van muziektheater. Muziek kan de magie van theater - en in dit geval ook van het sprookje - vergroten. En dat is prettig om naar te kijken en te luisteren. Het verhaal is namelijk vrij serieus, maar we wilden toch een vrolijke voorstelling maken. En dat is volgens mij gelukt.
Olga bezingt het leven van de conducteur op de melodie van een prachtig Russisch kinderliedje. De conducteur barst tegen wil en dank uit in een oud Russisch volkslied en blijkt ineens contrabas te kunnen spelen. Samen met Stan verzorgt hij het slotlied, waarvan de laatste toon samenvalt met de aankomst op station Groningen. Einde sprookje Blauwe Engel…”
Laurens van Lottum
Wie is Laurens van Lottum?
“Ik studeer Kunst, Theater & Media afdeling artiest- drama, aan het NoorderpoortCollege in Groningen. En ik zit op dit moment in het tweede jaar.”
En heeft dat iets met acteren te maken?
“Veel! Je kan bij ons op de opleiding best veel kanten op gaan als het gaat om de toneelrichting. Als je voorkeur meer ligt bij lesgeven of bij regisseren dan is die mogelijkheid er ook. Maar het heeft sowieso met acteren te maken. En ik ga dan toch meer voor het vak van acteur.”
Hoe ben je bij het spoorproject terecht gekomen?.
“Via mijn mentor, Marieke Klooster. aan haar werd gevraagd of zij nog jongens wist voor de rol van Stan Vegers. Toen heeft zij mij daarvoor gevraagd en naar aanleiding daarvan heb ik een auditie moeten doen bij Just Vink.”
Klopt het dat een soort stage is?
“Ja, in het derde jaar van mijn opleiding hoef ik eigenlijk pas stage te lopen. Maar toen kwam de aanvraag van deze rol binnen en werd ik ook nog aangenomen. Dan kan je zo’n kans niet laten liggen! Dus voor mij is het eigenlijk een vervroegde stage.”
En hoe bevalt het, acteren samen met professionals?
“Heel leuk! We hebben erg veel lol samen, wat ook erg belangrijk is, en als we aan het werk zijn dan word er ook heel hard gewerkt. En ik kan veel van ze leren.”
Wat is jouw rol in het verhaal?
“Ik speel de rol van Stan Vegers, een jonge student, die eigenlijk gewoon op weg reis is naar zijn school in Groningen. Daarbij ben ik wel een bijdehandje met een beetje grote bek. Mijn thuissituatie is niet optimaal en toevallig ben ik niet de enige.”
Kun je jezelf daar een beetje in kwijt?
“Ik speel eigenlijk mezelf.”
Hoe reageert het publiek op de voorstelling?
“We hebben hem vandaag voor het eerst met publiek gespeeld en verassend genoeg vonden ze het echt heel leuk. Vooral met studenten van middelbare scholen weet je nooit of ze theater wat je maakt wel leuk gaan vinden. Dus dat is dan altijd de grote verassing maar ze vonden het dus leuk.
Na de voorstelling moest een klein groepje ook nog terug, dus weer met dezelfde trein, en hebben we nog even met ze gesproken. Het leuke vond ik ook dat ze dachten dat ik er helemaal niet bij hoorde, doordat ik gewoon tussen het publiek zit. Sommige kregen zelfs medelijden met mij doordat de conducteur (Arno v/d Heyden) nogal tegen mij tekeer gaat. En dat zijn dan leuke dingen om te horen.”
Waarom moet iedereen gaan kijken naar het stuk?
“Het is een theaterstuk dat zich niet alleen afspeelt op een leuke locatie (in de trein) maar het is ook echt leuk en boeiend. En geschikt voor kinderen van groep 7/8 tot bejaarden, en iedereen daartussenin. Iedereen die komt kan zich makkelijk inleven in de personages en het verhaal is duidelijk. En de liedjes die wij zingen en spelen maken het helemaal af!”
> lees hier een interview met Jo Willems >